براى آنكه حق آنها فراموش نگردد ، بلافاصله مىفرمايد : « مگر بندگان مخلص خدا » ( * ( إِلَّا عِبادَ اللَّه الْمُخْلَصِينَ ) * ) ( 1 ) . در آيات اخير اين داستان همان مسائل چهارگانه اى را كه در سرگذشتهاى پيامبران ديگر ( در مورد موسى و هارون و ابراهيم و نوح ) آمده بود به خاطر اهميتى كه دارد تكرار شده است : نخست مىفرمايد : « ما نام نيك الياس را در ميان امتهاى بعد جاودان ساختيم » ( * ( وَتَرَكْنا عَلَيْه فِي الآخِرِينَ ) * ) . امتهاى ديگر زحمات اين انبياء بزرگ را كه در پاسدارى خط توحيد ، و آبيارى بذر ايمان منتهاى تلاش و كوشش را به عمل آوردند ، هرگز فراموش نخواهند كرد ، و تا دنيا برقرار است ياد و مكتب اين بزرگمردان و فداكار زنده و جاويدان است . در مرحله دوم مىافزايد : « سلام و درود بر الياسين » ( * ( سَلامٌ عَلى إِلْياسِينَ ) * ) . تعبير به « الياسين » به جاى « الياس » يا به خاطر اين است كه الياسين لغتى در واژه « الياس » بود ، و هر دو بيك معنى است ، و يا اشاره به الياس و پيروان او است كه به صورت جمعى آمده است ( 2 ) . در مرحله سوم مىفرمايد : « ما اين گونه نيكوكاران را پاداش مىدهيم » ( * ( إِنَّا كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ ) * ) .

--> ( 1 ) طبق آنچه در بالا گفتيم اين استثناء « استثناء متصل است ، از » واو « در » كذبوه « يعنى همه قوم تكذيب كردند و همه گرفتار عذاب الهى مىشوند جز بندگان مخلص خدا . ( 2 ) نخست « الياس » منسوب گشته و « الياسى » شده ، سپس به صورت جمع درآمده و « الياسيين » گرديده ، و بعد مخفف شده و « الياسين » شده است . ( دقت كنيد ) .